Bu kitabı ilk elime
alıp okumaya başladığımda tam da bu sene öğrendiğim Divan Edebiyatını daha
yakından tanıma fırsatını elde ettim. Modern hayatın içine Divan anlayışının çok
başarılı bir şekilde harmanlandığı bu kitapta, tasavvufi düşünce ile ilgili
aklımdaki soru işaretlerinin çoğunu temizlemiş oldum. Ancak bu temizliğin
ardından edindiğim yeni bilgilerle birlikte aklımda yeni soru işaretleri
oluşmaya başladı.
Bab-ı Esrar adlı
eser Ahmet Ümit’in okuduğum ilk kitabı oldu ve kesinlikle diğer kitapları için
de bir okuma isteği uyandırdı. Çünkü yazar dili öyle başarılı kullanıyor ve
olayları öyle pürüzsüz anlatıyor ki okumaya başladığınızda cümleler hiçbir
engele takılmadan kayıp gidiyor ve sayfalarca okuduğumu fark etmek için dıştan
bir dürtüye ihtiyaç duyuyorum. Zaman zaman dilin ağırlaştığı yerler de oluyor,
bunu inkar edemem, ancak o kısımlarda bile cümlenin ikinci kere üstünden geçmek
yetiyor. Oldukça merakımı uyandıran ve elimden bırakamadığım bu kitabın benim
için bu kadar büyüleyici olmasının bir sebebi ana karakterin iç dünyasını
birebir yaşamam. Bunun nedeni ise yazarın, karakterin iç dünyasını anlatırken
kurguladığı bütün düşünceleri nedensellik tabanına oturtabilmesi. Nedensellik
tabanına oturan düşünceler sağduyuya yakın geldiği için ve gündelik hayatta
aslında hepimizin hissettiği şeyler olduğu için kabullenmek oldukça kolay
oluyor ve bir süre sonra yaşananları içselleştirdiğimi hissedebiliyorum.
İç dünya
analizlerine ek olarak yazarın gerçek dünyadan mekanları, diyalogları, yaşanmış
olayları kullanışı çok hoşuma gitti. Benim için bir kitabı okurken önemli olan
ve yazarın başarılı olduğunu düşündüren etken o anları adeta yaşıyormuş gibi
hissettirmesi. Bunun nedeni ise o anları birebir hissetmek bunu yine bir noktada
içselleştirmek ve bir noktada aklınızın bir köşesinde yazanların yer edinmesi
demek. Bence aklınızın bir köşesinde kitabın içindeki o sahnelerin yer edinmesi
demek, bir yazarın başına gelebilecek en güzel şey olur çünkü bu, okuyucu
kitabı sağduyuya yatkın ve hatırlamaya değer bulmuş demektir.
Biraz da romanın içeriğiyle ilgilenicek
olursak, karşımıza gelen ana karakter Karen Kimya Greenwood’un paralel evrende
Şems-i Tebrizi oluşu, tasavvufun yakından inceleme fırsatı elde etmesi ve bütün
bunlarla paralel şekilde ilerleyen çalışma hayatı hikayenin ana hatlarını
oluşturur. Yazarın sadece tasavvufun içinde boğulup gitmemesi, günlük hayatın
akışını bize başarılı bir şekilde aktarması kitabı okurken alınan keyfin
sürekliliğini sağlıyor. Bunun nedeni ise çok zevk alarak öğrendiğim Divan
Edebiyatı’nın yoğunluğu içinde, günlük hayattan tanıdık kareler, tanıdık insan
tasvirleri görmek hikayenin daha da içine girmemi sağlıyor.
Örneğin yazarımız
kitabın daha başlarında Konya’daki Şems-i Tebrizi Camii ve Türbesi (37. Sayfa
son paragraf) yapısını kullanarak, aslında anlattıklarının havada kalmadığını,
gerçek sokaklarda geçtiğini kanıtlamış oluyor.
